Scouters wil de ZelfredzaamheidsRadar en de ZelfredzaamheidsOplossingen meer bekendheid geven, en kreeg daarvoor subsidie van ZonMw. (In vaktermen: ‘Verdieping en intensivering implementatie ZelfredzaamheidsRadar’).
Meer over deze Radar lees je in mijn blog van april vorig jaar en op zelfredzaamheidsradar.nl. Je kunt de radar ook zelf (digitaal) invullen.
Eén van de mogelijkheden voor bekendheid is natuurlijk om een filmpje laten zien over deze radar. Twee filmteam-vrijwilligers van Scouters maken vele filmpjes, monteren het materiaal tot een beknopt filmpje en zorgen, met twee andere vrijwilligers, voor de ondertiteling. Voor dit onderwerp werden nòg twee vrijwilligers ‘ingevlogen’ , Evelien en Ria 😃Zij zouden worden ondervraagd over de radar.
Er werd gefilmd bij Evelien thuis. Bestuurslid Nico was er ook bij. Hij nam eten mee voor de lunch. Het ruime overschot bleef achter bij Evelien. 😊
Anne Christine is regisseur van beroep en gaf deze dag een workshop filmen aan Eric en Rainer.
Wat komt er veel bij kijken!
Om een goed filmpje te maken moet je op heel veel dingen letten. Na doornemen van de grote lijnen, het script, volgden nieuwe uitdagingen: Waar gaat de geïnterviewde zitten, hoe is de achtergrond, hoe is het licht… en hoe krijgen we gast Ria en cameraman-in-rolstoel Eric op gelijke hoogte. En dan degene die de vragen stelt, Rainer, hij moet ook weer op dezelfde hoogte, want anders kijkt de gast omhoog of omlaag…. Tenzij hij schuin achter haar zit…
Stoelen met 1 en 2 kussens werden geprobeerd (probeer daar maar eens stil op te zitten) en afgekeurd. Tenslotte zat ik op een houten huishoudtrapje. Het zat best goed. Maar liever niet een uur lang 😊Nu Rainer nog. Die belandde uiteindelijk op een verrijdbare opsta-hulp, de Stedy. We lagen in een deuk van het lachen.
En niet gebruikte optie: De vragensteller zit schuin achter de gast, gast kijkt naar de camera (en dus ook naar de kijkers van de film). Anne Christine keek of het beeld goed was.
Overbeweeglijk.
'Ria zit eens stil!' riep Eric. Ik had vlak voor het filmen mijn Parkinsonmedicatie ingenomen, zodat ik na het filmen kon eten. Maar werd wel weer enigszins overbeweeglijk. Zucht. Ik kan ook niet overal aan denken... (Parkinsonmedicatie werkt minder goed samen met eiwitten. Ik moet ze dus een half uur voor het eten innemen of een uur erna)
Het vraaggesprek ging goed. Vanwege de workshop moest het een tweede keer. Dan konden de heren het verschil zien, om later de beste te kiezen. Of kiezen voor het beste gesprek en een volgende keer voor de beste setting... Tjonge wat een klus!
Inmiddels was het kwart over twaalf. Pauze en lunchen. Om één uur ging ik de hond uitlaten en mijn hoofd laten uitrusten. Toen ik een half uurtje later terug kwam was de club net klaar met het interview van Evelien.
Nu nog de Radar laten zien op de laptop en wat drinken.
Het was gezellig, leerzaam en leuk, maar ik was ook moe. Het was een intensieve dag. Ik had hem niet graag gemist. Thuis kan ik weer uitrusten
