Mijn ouders hadden vroeger een caravanverhuurbedrijf. Het klinkt lullig maar een kind met een handicap zit in het hoogseizoen dan letterlijk In de weg. De zomervakanties waren voor mijn ouders dus echt heel onhandig. Caravans reden af en aan moesten worden schoongemaakt en weer klaargemaakt voor de volgende huurperiode. Enorm druk, alle handen waren nodig en dus niet beschikbaar voor Evelien. Ik kan je vertellen dat voelt net zo lullig als dat het klinkt.
4 van de 6 weken een oplossing
Wat er niet lullig aan was is dat er 4 van de 6 weken een oplossing voor mij werd gezocht. Mijn ouders die ook buiten het hoogseizoen niet zo goed wisten wat ze met me aan moesten. Waren wel goed in het vinden van plekken waar mensen wel wisten hoe ze met me om moesten gaan. Zo was er in de jaren 70 het Lobbedorus Dagkamp In Zeist. Een kamp voor kinderen met een handicap waar overdag van 9 tot 4 leuke dingen met ons werden gedaan en je gekoppeld werd aan een vaste vrijwilliger.
Niet mijn ding
Ging ik op de boot Van het Rode Kruis. Die voer van plaats naar plaats en dan werd je door de plaatselijke afdeling meegenomen. De stad of het dorp in. Dat kon leuk zijn maar hing enorm af van het groepje vrijwilligers wat je duwde. Vaak hadden de wat oudere dames samen afgesproken. En hadden ze het enorm gezellig terwijl ze jou voortduwde of ergens lieten staan als ze zelf even snel ergens naar binnen wipte. Niet mijn ding.
4 benen tot mijn beschikking
Gelukkig mocht ik ook ieder jaar mee op ponykamp van de manege waar ik aangepast reed. Meestal was dat in het mooie Drenthe. Daar voelde ik me altijd enorm vrij want 4 benen tot mijn beschikking die ik zelf mocht besturen. Dat was tof!
Toen ik 11 was ontdekten we een scoutinggroep In Utrecht voor kinderen met en zonder beperking, Geweldig vond ik het. We deden alles samen en niets was onmogelijk. Iedereen was normaal en iedereen hielp elkaar zodat je handicap ineens niet meer bestond.
Mijn moeder vond het vreselijk
Mijn moeder vond het vreselijk, het uniform, de verplichte das, en oh wat werd je er vies… heel vies… Wij kropen op de grond, speelden zitvolleybal op de grond. Levend Stratego zonder rolstoel in het bos. Droppings, speurtochten en vossenjachten. Alles wat ieder normaal kind bij scouting doet. We hadden immers elkaars handen tot beschikking. Aanpassingen en tilliften daar hadden we nog nooit van gehoord. Zeker toen we nog klein en hanteerbaar waren, werden we gewoon getild en sliepen op een matras op de grond. Tijdens opkomsten en de kampen. We hebben samen de meest normale en de meest bizarre dingen gedaan. En dat jarenlang iedere maand ik geloof ik wel tot zeker mijn 25ste
Handjes nodig
Steeds in een beetje wisselende samenstelling Soms hadden we ook wat handjes nodig van buitenaf daarom gingen 40 jaar geleden Ank en Nico mee op zomerkamp . Nico is nu natuurlijk betrokken bij Scouters en heeft het bedrijfje Locomotion, hij zit dus volop in het goed gebruik van tilliften en andere hulpmiddelen. Zou dat deels iets met toen te maken hebben?😂
Een tijd geleden zijn we na een reünie weer begonnen elkaar als groep weer wat vaker te zien. En dus gingen we vorig jaar aangepast watersporten op het eiland Robinson van Sailwise, zie vorig blog hierover. Omdat dat zo goed bevallen was gingen we dit jaar weer. We hadden nog wat plekken over dus vroeg ik Ank en Nico mee. Wat hadden we een tof weekend op het “verplichte” gebruik van een tillift na, iemand vroeg Nico om een tilletje,🤣 waren we gewoon weer 17 en 19.
Meer weten over Sailwise
