Een goede plek

07 maart 2019 - Door: Ardy

Een goede plek

Door Almer Regter

Op rondreis door Engeland bezoeken we ook een museum op een oud vliegveld. In Engeland heeft men bijna altijd wel oog voor rolstoelers. De gebouwen zijn dan wel oud, de trottoirs hobbelig en bijna alle musea hebben trappen. Maar er wordt wel van alles geregeld. Zo ook hier: als we bij de ingang de parkeerkaart laten zien en op de rolstoel wijzen die achterin de auto ligt, mogen we een eind het terrein oprijden. Als parkeerplek kies ik de schaduw onder de vleugel van een grote witte bommenwerper. Dichterbij dan dit kan je niet komen met de auto! Er lopen gezinnen met kleine kinderen. Dekens worden uitgespreid en er wordt gepicknickt op het gras. En er lopen natuurlijk de echte fanaten, de jongens met de enorme cameratassen en telelenzen.

Zo’n oud vliegveld heeft een groot voordeel, het is een grote vlakte waar je met de rolstoel overal kan komen. Geen stoepen, trapjes of ander ongerief. Op een gegeven moment raken we aan de praat met een keurige heer. Hij blijkt geen bezoeker te zijn maar is de Chief Safety Officer van de show. Er zal zo meteen een straaljager worden gestart. Of we dat goed willen zien? Zo vraagt hij. Vanwege het vele publiek kan dat wat lastig zijn voor mij. Nou daar hebben we wel oren naar. Hij neemt ons mee door het publiek, doet het hek langs de startbaan open en voor we het weten staan we op de startbaan zelf. Schuin voor ons staat een straaljager warm te draaien. Achter ons is een grasstrook en daarachter staat het andere publiek. Ik vraag voor de zekerheid nog of we hier wel kunnen blijven staan. Ja hoor, geen probleem.

De straaljager zal vol gas geven, vaart maken en dan weer afremmen. De mannen die helpen met het startklaar maken zijn klaar en gaan plat in het gras liggen. Dit is een slecht voorteken, vooral omdat wij nog dichterbij staan. Maar de safety officer maakt zich geen zorgen. Dan gaat het van start en het lawaai is onvoorstelbaar. Nog net op tijd kan ik mijn oren dichthouden met mijn handen. Nou ja, ik kan in elk geval nog kijken naar het spektakel. Op dat moment slaan de vlammen uit de motoren en zet het vliegtuig zich in beweging. Door een orkaan van zand en grit worden we gezandstraald. Ik doe de ogen dicht en met de handen op de oren voel ik hoe het heerlijk warm wordt en stinkt naar de kerosine. Als even later de orkaan gaat liggen doe ik mijn ogen weer open. Tot mijn verbazing kijk ik nu recht naar het publiek en de safety officer staat ineens meters  verderop. Het duurt een paar seconden voor ik het door heb: door het vliegtuig ben ik weggeblazen en heb een paar pirouettes gedraaid. Soms kan je ook een iets te goede plek krijgen.

Een reactie toevoegen

* Verplicht veld
** Verplicht veld, je e-mail adres wordt niet getoond op de site