Veronique (26) woont samen met haar oudere broer bij haar ouders thuis. Ze heeft een onbekende progressieve neurologische aandoening en zit al sinds haar negende jaar in een rolstoel. Zelfstandig wonen is haar grote wens. Ze staat inmiddels al vijf jaar ingeschreven voor een aangepaste woning, maar een geschikte plek is nog niet gevonden. Toch kijkt ze hoopvol naar de toekomst. “Met Jana ben ik in staat om op mezelf te wonen. Ik kan me niet voorstellen hoe ik dat zonder haar zou moeten doen.”
Een hulphond die alles begrijpt
Bijna twee jaar geleden kwam hulphond Jana in haar leven. Jana is een kruising tussen een labrador retriever en een bordercollie. Ze helpt Veronique met allerlei dagelijkse handelingen: deuren openen, een jas uittrekken, spullen oprapen en aangeven. Wanneer Veronique benauwd wordt, helpt Jana zelfs met haar zuurstofapparaat door de slang aan te geven en op een knopje te drukken.
Ook in het huishouden is Jana onmisbaar. Tijdens het opvouwen van de was haalt Jana kledingstukken uit de wasmand aan die Veronique vervolgens netjes opvouwt. In de supermarkt werkt het net zo slim samen: Veronique wijst met een lampje aan wat ze nodig heeft en Jana pakt het uit het schap. Zelfs een stuk kaas haalt ze voorzichtig uit de koeling. Alleen vers brood blijft soms lastig. “Het blijft natuurlijk een labrador”, lacht Veronique.
Samen op pad
Jana gaat vrijwel overal mee naartoe. Ook naar Veroniques hobby: rolstoeldansen. Daar helpt Jana met het uittrekken van haar jas, waarna ze rustig blijft liggen kijken tijdens het dansen. “Ik voel me veel minder bezwaard om mee te gaan omdat ik dankzij Jana nauwelijks hulp nodig heb”, vertelt Veronique.
Ook tijdens een avondje bioscoop is Jana van de partij. Al zorgt dat soms voor grappige situaties. “Ze kan behoorlijk luid snurken tijdens de film. Gelukkig kunnen de meeste mensen daar wel om lachen.”
Jana voelt alles aan
Iedere week gaat Jana ook mee naar het vrijwilligerswerk van Veronique in de bibliotheek. Daar helpt ze ongeletterden en mensen die Nederlands leren met lezen en schrijven. Jana is daar niet speciaal voor opgeleid, maar merkt het direct wanneer het minder goed gaat met haar baasje.
“In september voelde ik me wat benauwd, maar niet veel erger dan normaal”, vertelt Veronique. “Jana week geen moment van mijn zijde. Ze bleef steeds aan mijn hand likken en was ook ’s nachts heel onrustig.” Twee dagen later bleek waarom: Veronique had een beginnende longontsteking en moest worden opgenomen in het ziekenhuis.
Sindsdien reageert Jana meteen wanneer Veronique moet hoesten of opnieuw benauwd wordt. “Ze komt dan dicht tegen me aan zitten of begint me te likken.”
Meer vrijheid en zelfstandigheid
Dankzij Jana voelt Veronique zich veel zelfstandiger. “Mijn leven is tien keer beter sinds ik Jana heb. Vroeger was ik veel afhankelijker van anderen. Nu kan ik makkelijker besluiten om iets te gaan doen, omdat ik weet dat Jana me helpt.”
Jana gaat mee naar winkels, restaurants, vrienden en afspraken. Daardoor is Veronique minder afhankelijk van hulp uit haar omgeving. “Als ik haar niet had gehad, had mijn leven er echt heel anders uitgezien.”
De meeste mensen reageren enthousiast wanneer ze Jana aan het werk zien. Toch zijn er soms ook minder leuke reacties, bijvoorbeeld van mensen die een hond in een supermarkt of restaurant niet prettig vinden. Ook is Jana een enkele keer geweigerd bij een ziekenhuis of horecazaak. “Maar meestal is dat met een korte uitleg snel opgelost.”
Een perfecte match
Het contact met Hulphond Nederland heeft Veronique als erg prettig ervaren. Toen haar gezondheid enkele jaren geleden achteruitging, schreef ze zich in voor een hulphond. Door de coronaperiode vonden de eerste gesprekken online plaats. Nadat de zorgverzekering akkoord gaf, kwam Hulphond Nederland met een hond langs om te kijken of er een klik was.
“Die klik was er meteen met Jana”, vertelt Veronique. Eerst twijfelde ze nog een beetje omdat Jana deels bordercollie is, maar uiteindelijk bleek het een perfecte match.
Voor mensen die overwegen een hulphond aan te vragen heeft ze nog een belangrijke tip: “Wees niet bang om alles te vragen. Het traject kan overweldigend zijn, maar de medewerkers van Hulphond Nederland zijn vriendelijk, deskundig en nemen echt de tijd voor je.”
Gastgezinnen onmisbaar
Bij de opleiding van hulphonden spelen gastgezinnen een grote rol. Zonder gastgezinnen geen hulphonden. Pupgastgezinnen zorgen ervoor dat jonge honden worden gesocialiseerd en de basis opdrachten leren. Vanaf ongeveer acht weken tot zestien maanden oud maken zij de pup vertrouwd met de wereld.
Gastgezinnen krijgen begeleiding en alle benodigdheden, zoals voer en een bench. Hoewel afscheid nemen moeilijk kan zijn wanneer de hond aan de vervolgopleiding begint, levert het uiteindelijk iets bijzonders op: een hond die iemands leven teruggeeft.
Interesse? Mail naar info@hulphond.nl
Neem een kijkje op Hulphond.nl
