Een wereld waarin ik mijzelf kan redden met knopjes

11 augustus 2017 - Door: Almer Regter

“Daar zouden ze eigenlijk een knopje moeten maken” zeg een collega terwijl ze de deur naar de vergaderzaal voor mij openhoudt. “Zodat dan de deur automatisch opengaat” vervolgt ze.

Almer Regter rond

 

Door Almer Regter

knopje - blog Almer hoogIn een flits zie ik het voor mij. Een wereld waarin ik mijzelf kan redden met knopjes. Automatische technieken en mijzelf zelfstandig overal kan redden. Ik zie ook het vervolg voor mij. Een wereld waar ik nog meer dan nu een parallel spoor bewandel. Als iedereen met de trap gaat, splits ik mij af van de groep. Ik ga op zoek naar de lift. Terwijl iedereen door de hoofdingang gaat moet ik een andere route volgen op zoek naar een rolstoelvriendelijke toegang. Als bij een excursie iedereen in de touringcar stapt rijd ik er in mijn aangepaste auto achteraan. En als een werkbijeenkomst is gepland op een ontoegankelijke plek vindt men het normaal dat ik weer vertrek.

Hop, zo boven

Op vakantie in St. Petersburg ging dat anders. In een van de oude musea langs de rivier was geen lift. Na wat geharrewar begreep de dame aan de balie dat ik met de rolstoel naar binnen wilde. Ze snelde naar buiten en kwam na een kwartiertje terug met twee potige bouwvakkers. Ze pakten mij op met rolstoel en al en in een wip tilden ze mij naar boven.

Echt deel uitmaken van een groep

Een inclusieve samenleving wil ook zeggen dat je samen iets doet, of dat nu in werk is, in vrije tijd of in de winkelstraat. Dat je samen optrekt en dat het geen automatisme is dat jij als enige niet door de hoofdingang gaat. Het betekent ook dat een ingang zo wordt ontworpen dat iedereen deze kan gebruiken. Dat iedereen naar een restaurant of café kan en dat iedereen deel kan uitmaken van een groep. Niet afgewezen door beperkingen die komen door een kortzichtig ontwerp.

Geen eigen wereld, maar een inclusieve wereld

Eigenlijk is het wel zo plezierig om zo af en toe geholpen te worden met kleine dingetjes als een deur openhouden of iets laten pakken in de winkel. In elk geval zo lang er door ontwerpers en opdrachtgevers niet inclusief wordt gedacht. Je kan anders maar zo verdwijnen in een parallele wereld van knopjes, zij-ingangen en aparte routes. Onzichtbaar voor de anderen die je ook niet meer hoeven te helpen of te accepteren: “Je hebt toch je eigen wereld?”.

Reacties (1)

  • Door Henk van der Pol op 12 augustus 2017

    Uit mijn hart gegrepen

Een reactie toevoegen

* Verplicht veld
** Verplicht veld, je e-mail adres wordt niet getoond op de site